‘Hij is het zonnetje in huis’ het verhaal van Selin Gunes
‘Als ik u was, zou ik die zwangerschap van u zo snel mogelijk beëindigen.’ Het was niet bepaald wat je noemt een blijde boodschap die de hematoloog had voor Selin Gunes. Zij, voor het eerst zwanger, dolgelukkig en overborrelend van levenslust, kreeg te horen van de bloedspecialist dat haar kind een ernstige, aangeboren ziekte had en hoogstwaarschijnlijk tamelijk snel na de geboorte dood zou gaan. Twee jaar later kijkt de 23-jarige Selin terug. De Turkse televisie staat aan, op tafel staan genoeg tosti’s om een weeshuis te voeden en het niet-geaborteerde zoontje ligt in de kamer ernaast lekker een middagtukkie te doen. Selin, accentloos want in Nederland geboren, hoofddoekje en pientere ogen, kan er nog steeds boos om worden. Haar man zit naast haar. Hij is pas vijf jaar in Nederland, spreekt de taal nog niet vlekkeloos maar kan haar relaas toch zo her en der aanvullen. Van het begin af aan had Selin het gevoel dat ze tegen haar zin door haar hematoloog in de richting van een abortus werd geduwd. Het was niet eens zozeer dat de specialist gelijk al in het eerste gesprek suggereerde dat afbreken van de zwangerschap een verstandige beslissing zou zijn. Daarenboven had Selin het gevoel dat de hematoloog haar islamitische levensovertuiging volstrekt niet serieus nam. ‘De hematoloog zei wel erg nadrukkelijk dat hij zelf geen geloof had.’ Ze was vier maanden zwanger en wankelde naar buiten. ‘Ik was helemaal de kluts kwijt.’ Selin had geen enkele informatie meegekregen, ze had geen folders over bèta-thalassemie in haar zak, ze had helemaal niets, in haar hoofd gonsde alleen het advies dat ze een abortus moest ondergaan. Ze ging naar haar ouders, die vlak bij haar in de buurt wonen. ‘Die vonden dat het mijn beslissing moest zijn.’ Na een week huilen koos Selin inderdaad voor het afbreken van haar zwangerschap. Toen ze die beslissing nam, wist Selin hoegenaamd niets van bèta-thalassemie. ‘Ik wist bijvoorbeeld niet dat er maar een kans van 25 procent is dat een kind ziek wordt wanneer beide ouders drager zijn.’ Ze wist niet dat het niet waar is dat een kind met bèta-thalassemie gelijk na de geboorte dood gaat. Ze wist niet dat het met regelmatige bloedtransfusies mogelijk is voor thalassemiepatiënten om een redelijk leven hebben. Ze wist niet dat er redelijk goede medicijnen bestaan om de nadelen van die frequente bloedtransfusies – langzame vergiftiging van het lichaam door ijzer – tegen te gaan. Kort en goed, ze wist niks. Wel wist ze dat de beslissing om haar nog niet geboren zoontje te aborteren verkeerd aanvoelde. Ze bleef twijfelen en consulteerde een imam. Die vond dat abortus eigenlijk alleen maar toegestaan was als het leven van de moeder in gevaar was. En daar was geen sprake van. De nacht erna hakten Selin en haar man de knoop door. Geen abortus. ‘We waren allebei dolblij. Het voelde niet goed.’