Hij moet lang nadenken over de vraag of hij adviezen heeft voor andere patiënten. ‘In de eerste plaats zou ik zeggen dat je heel goed moet letten op wat je eet. Daarnaast moet je zoveel mogelijk water drinken. Volgens mij is dat cruciaal. En heel veel rust nemen.’ Plus stevig sporten natuurlijk. ‘Ik heb inderdaad de indruk dat sinds ik veel sport ik minder crises heb. Volgens mij
ben ik ook de enige Nederlandse sikkelcelpatiënt die aan topsport doet.’
Aschwin gaat heel bewust met zijn lichaam om. Ook ten aanzien van zijn voeding is hij zorgvuldig. Zo heeft hij de indruk dat eieren bij hem een crisis veroorzaken nadat hij op zijn zevende tijdens een reisje op de Rijn een eitje bij het ontbijt nuttigde. Vervolgens belandde hij in een Duits ziekenhuis en sindsdien eet hij dan ook geen eieren meer. Hij probeert zo gezond mogelijk te leven, niet zozeer vanwege zijn ziekte – ‘ik voel me eigenlijk meer gezond dan ziek‘ – maar door zijn sport. ‘Zo drink ik al tien jaar geen alcohol meer.’
Van de stress die voor veel sikkelcelpatiënten een pijncrisis kan triggeren, heeft Aschwin weinig last. Zelfs niet als hij op een wereldkampioenschap mee doet. ‘Vlak voor de wedstrijd ben ik dan wel gespannen maar niet een maand lang of zo. Ik ben een redelijk koele kikker.’
Uit ‘Een vreemde ziekte’ van Simon Rozendaal